Happy Kids Book Club: Aflevering 10
Boek: Word nooit groot
AFLEVERING 10: EIGENZINNIGHEID
Ik sprong haast een gat in de lucht toen ik zag dat er een nieuwe ‘Roald Dahl’ verschenen was, en ik denk dat veel volwassenen die opgroeiden met Matilda, De GVR en De Heksen mij daar (letterlijk) in zullen bijspringen. “Word nooit groot” is niet door de meesterverteller zelf geschreven, maar door zijn trouwe illustrator Quentin Blake, die zich wel volledig liet inspireren door de ondeugende en rebelse geest van Roald Dahl.
“Word nooit groot” is een hart onder de riem van kinderen die het moeilijk hebben met alle regels en ‘moetjes’ die ze dagelijks tegenkomen. Voor de volwassenen die het mee- of voorlezen zet het verhaal dan weer aan tot relativering. Is het echt zo belangrijk dat onze kids zo snel mogelijk een toonbeeld worden van etiquette? Of is het af en toe ook wel eens leuker en interessanter om hen te volgen in hun kinderlijke wereldbeeld – wars van alle conventie?
Voor kinderen die het verhaal zelf lezen of voorgelezen worden, is het een speelse aanmoediging van hun ontdekkingstocht naar hun eigen persoonlijkheid en een bevestiging dat je niet binnen de lijntjes moet kleuren om de moeite waard te zijn. Integendeel – het zijn misschien wel de grootste deugnieten die de meest fantastische dingen verwezenlijken!
In tijden waarin ouders en opvoeders bovendien om de oren geslagen worden met opvoedkundige boeken van de ene dan wel de andere stroming, is het een verademing om even te vertoeven in de magische, tegendraadse wereld van Roald Dahl en co. Het is ook geen slechte reminder voor onszelf, dat we – hoe volwassen we ons ook mogen voelen – ons niet moeten laten beperken door normen of verwachtingen, en dat ook wij magie verdienen in ons leven.
“Als iemand zegt: ‘Dat kan toch niet?’
Antwoord dan kalm: ‘Ik wil magie!’
Wees enig, eigen, ongewoon,
draag lompen òf een gouden kroon.
Stijg uit boven de middenmoot,
MAAR…
beloof één ding:
WORD GROOTS,
NOOIT GROOT!”
Voor ons is dit boek een fantastische inleiding tot het verdere werk van Roald Dahl. Geen betere manier om uit te leggen waarom wij als volwassenen vroeger zo genoten hebben van zijn verhalen, en op die manier verbinding te vinden met de nieuwe generatie deugnietjes. Mijn dochters trokken gigantische ogen toen ik hun zei dat ik vroeger best wel vaak ‘stout’ ben geweest, en dat ik me heel erg ergerde aan héél veel regeltjes. Ik las in hun gezichtjes het ongeloof én de herkenning: “Mama was zoals ons?!”
En toegegeven, het doet deugd om even aan de andere kant van alle regelmakerij te staan, en samen met de kleinsten misschien zelfs even wat regels te doorbreken of ten minste in vraag te stellen. Wie weet komen we op die manier samen zelfs tot betere alternatieven, en moet ik straks tijdens de ochtendrush niet meer 10.000 vragen om hun jas aan te doen?
Een moeder mag ook dromen, niet?